A nobre Lusitania
os brazos tende amigos,
ós eidos
ben antigos
con un punxente afán;
e cumpre as
vaguedades
dos teus soantes pinos
duns máxicos
destinos
oh grei de Breogán.
que aló do Miño están,
os bos fillos do Luso,
apartados
irmáns
de nós por un destino
envexoso e fatal.
Cos
robustos acentos,
grandes, os chamarás,
¡verbo do gran
Camoens,
fala de Breogán!
(Eduardo Pondal)
Sem comentários:
Enviar um comentário